У пісьмовых крыніцах Лошыцкі маёнтак упершыню згадваецца ў 1557 г. у сувязі з рэвізіяй месца Менскага і прылеглых да  яго зямельных уладанняў дваран. Першымі вядомымі ўладальнікамі Лошыцы былі прадстаўнікі сіаражытнага беларускага роду князёў Друцкіх-Горскіх. У 1719 г. Лошыцкі маёнтак набылі прадстаўнікі роду Прушынскіх. Менавіта з імі звязаныя будаўніцтва аднапавярховага сядзібнага дома, з'яўленне парку і цэнтральнай ліпавай алеі. Яўстафій Прушынскі не меў прамых спадчыннікаў і пасля яго смерці маёнтак па жаночай лініі перайшоў да сына сястры Станіславы Яна Любанскага. Перыяд найбольшага росквіту  звязаны з яго сынам Яўстафіям Любанскім, які істотна рэарганізаваў сядзібу. 

Сядзібны комплекс захаваўся адносна цэласна: жылыя і службовыя дамы, вытворчыя будынкі, парк, капліца.

Цэнтрам кампазіцыі сядзібнага комплекса з'яўляецца сядзібны дом - адна-двухпавярховы на высокім цокальным паверсе прамавугольны ў плане будынак асiметрычнай аб'ёмна-прасторавай кампазiцыi. Аднапавярховая драўляная частка накрыта двухсхiльным дахам, двухпавярховая цагляная - высокiм чатырохсхiльным дахам, рызаліты - двухсхільнымі дахамі. Фасады патынкаваныя, цокаль абліцаваны каменем.