Паводле пісьмовых крыніц з 15 ст. на Троіцкай гары ў Мінску існавала драўляная царква Святой Троіцы. У 1630 г. Марына Вяжэвіч каля царквы заснавала жаночы базыльянскі манастыр. Першапачаткова ўсе пабудовы манастыра былі драўляныя. Пасля закрыцця базыльянскіх манастыроў пры царкве Святога Духа на Троіцкай гары ў 1799-1800 гг. быў пабудаваны мураваны жаночы манастыр (арх. Ф. Крамер). Аднак у 1809 г. на тэрыторыі Свята-Троіцкага манастыра адбыўся пажар, у выніку якога былі пашкоджаны манастырскія пабудовы. Аднаўленне манастыра адбывалася па праекту арх. М. Чахоўскага. 

Комплекс складаецца з трох лячэбных корпусоў і службовага будынка. Лячэбныя карпусы трохпавярховыя прамавугольныя ў плане, маюць падвалы. Службовы будынак размешчаны ў заходняй частцы комплексу, аднапавярховы, пад часткай існуе цокальны паверх.